Servicekosten-inflatie bij kamerverhuur: waarom internationals betalen voor een schoonmaker die nooit komt

Ik sprak vorige maand een Braziliaanse student die in Utrecht een kamer huurt. Kale huur: 620 euro. Servicekosten: 135 euro per maand. Ik vroeg hem wat hij daarvoor kreeg. Hij haalde zijn schouders op. "Schoonmaker, glasvezel, algemeen onderhoud." Ik vroeg of de gang ooit was schoongemaakt. Nee. Of het internet werkte. Soms. Of hij ooit een afrekening had gezien. Nog nooit.

Dat is geen uitzondering. Uit cijfers van de Huurcommissie blijkt dat in 68% van de servicekostengeschillen de verhuurder te veel heeft gerekend. Het gemiddelde jaarlijkse te veel betaalde bedrag: 743 euro. Bij 5.595 zaken tussen 2019 en 2024 waren er 3.812 waarin de huurder gelijk kreeg. Dat is geen randverschijnsel. Dat is het systeem.

Servicekosten zijn kosten voor diensten die direct met het bewonen van je kamer te maken hebben. Schoonmaak van gedeelde ruimtes, energie voor de gang, klein onderhoud, soms internet. De kosten moeten de werkelijke kosten weerspiegelen. En je hebt recht op een jaarlijkse afrekening met specificatie en onderliggende bonnen.

Wat er in de praktijk gebeurt: verhuurders plakken een vast pakket van 75 tot 150 euro op de kale huur. Geen specificatie. Geen afrekening. Geen bonnen. Soms staat er alleen 'algemeen onderhoud' op de factuur. Dat is geen service. Dat is een verkapte tweede huur.

En dat is precies waarom het zo effectief is. Het puntenstelsel toetst alleen de kale huur. Servicekosten vallen daarbuiten. Een verhuurder die zijn kamer net onder de liberalisatiegrens wil houden, kan de kale huur laag houden en het verschil terugpakken via servicekosten. De huurder ziet een redelijk lijkende kale huur en betaalt in werkelijkheid honderden euro's meer per jaar.

Internationals zijn de makkelijkste doelgroep. Ze kennen de Nederlandse regels niet. Ze spreken de taal vaak niet. Ze hebben haast, want ze moeten voor het begin van het semester een kamer hebben. En ze zijn na een jaar weer weg, dus de kans dat ze naar de Huurcommissie stappen is klein.

Verhuurders weten dat. Het College voor de Rechten van de Mens heeft systematische discriminatie van internationals vastgesteld, inclusief het doorrekenen van kosten die Nederlandse huurders niet betalen. Ik hoor het elke week: een international die 900 euro betaalt voor een kamer van 18 vierkante meter in Amsterdam, waarvan 140 euro 'servicekosten'. De Nederlandse buurman betaalt 750 euro, zonder servicekosten.

En het wordt erger. Servicekosten worden jaarlijks verhoogd 'vanwege inflatie', zonder enige onderbouwing. Ik zag een geval in Groningen waar de servicekosten in drie jaar met 40% stegen terwijl er niets veranderde aan de dienstverlening. Geen schoonmaker, geen sneller internet, geen enkele verbetering.

Er is wetgeving onderweg. De Wet modernisering servicekosten treedt op 1 januari 2027 in werking. Die introduceert een limitatieve lijst van acht categorieën toegestane servicekosten, verplicht gedetailleerde jaarafrekeningen en geeft de Huurcommissie meer bevoegdheden.

Maar er zit een addertje onder het gras. De nieuwe regels gelden alleen voor contracten die op of na 1 januari 2027 zijn afgesloten. Bestaande contracten vallen er niet automatisch onder. Dus als je nu een kamer huurt met een servicekostenpakket van 150 euro, verandert er in 2027 niets voor jou. Tenzij je verhuurder vrijwillig meewerkt.

Dat betekent dat de komende jaren miljoenen euro's aan te veel betaalde servicekosten in de zakken van verhuurders blijven. En dat internationals die nu in Nederland studeren, de dupe blijven van een systeem dat pas na hun vertrek wordt gerepareerd.

Je hebt recht op een gespecificeerde afrekening. Vraag erom. Schriftelijk. Per e-mail, zodat je bewijs hebt. Als je verhuurder niet binnen redelijke termijn met een afrekening komt, kun je naar de Huurcommissie. Dat kost je 25 euro, en je hoeft geen advocaat te nemen.

En de cijfers zijn aan jouw kant. Meer dan 80% van de internationals die te hoge servicekosten aanvechten, wint. De Huurcommissie kan met terugwerkende kracht te veel betaalde servicekosten terugvorderen. Ik ken een student in Delft die 2.100 euro terugkreeg over twee jaar. Hij had nooit een afrekening gezien en betaalde 120 euro per maand aan servicekosten voor een schoonmaker die één keer per maand langskwam.

Begin met het opvragen van de afrekening. Documenteer alles. Maak foto's van de gemeenschappelijke ruimtes. Noteer wanneer er wel of niet wordt schoongemaakt. En stap naar de Huurcommissie als er niet wordt gereageerd. Je hoeft niet bang te zijn voor represailles: je huurcontract beschermt je, en de Huurcommissie is er voor dit soort zaken.

Ik ben niet naïef. Niet elke verhuurder is een oplichter. Er zijn goede verhuurders die netjes afrekenen en transparant zijn over servicekosten. Maar de sector als geheel heeft een probleem. Zolang verhuurders kunnen rekenen op de onwetendheid van internationals, blijft het te makkelijk om een vast servicekostenpakket op de huur te stapelen.

De overheid heeft beloofd in te grijpen. De 2027-wet is een stap. Maar zolang die alleen voor nieuwe contracten geldt, en zolang handhaving reactief blijft, verandert er voor de duizenden internationals die nu huren niets. Zij moeten het zelf doen. Met een afrekening, een klacht en een gang naar de Huurcommissie.

En dat is precies wat ik ze aanraad. Niet omdat het leuk is, maar omdat het werkt. De cijfers liegen er niet om.