Waarom je campuscontract stopt zodra je afstudeert — en waarom internationals dit te laat merken

Bij House Hunter krijgen we regelmatig berichten van internationals die net zijn afgestudeerd en plotseling merken dat hun verhuurder een opzeggingsbrief heeft gestuurd. Ze zijn verbaasd. Ze wonen er al twee, drie jaar, betalen op tijd, hebben nooit overlast veroorzaakt. Toch moeten ze weg.

De reden is simpel maar wordt bijna nooit uitgelegd bij het ondertekenen: een campuscontract is geen tijdelijk huurcontract en geen regulier contract voor onbepaalde tijd. Het is een derde categorie, vastgelegd in artikel 7:274d van het Burgerlijk Wetboek, waarbij de huur juridisch gekoppeld is aan je status als student.

Zodra die status wegvalt — door afstuderen, stoppen, of langdurig niet meer ingeschreven staan — mag de verhuurder de huur opzeggen. Niet na jaren juridisch getouwtrek, maar via een relatief snel proces omdat de wet dit expliciet toestaat.

Het gekke is: het contract voelt voor de meeste bewoners als een gewone huurwoning. Je betaalt huur, je hebt een sleutel, je staat ingeschreven op het adres. Maar de bescherming die je normaal opbouwt als huurder in Nederland, geldt hier anders.

Verhuurders van campuscontracten — denk aan SSH in Utrecht, Stadswonen in Rotterdam, of soortgelijke studentenhuisvesters in Delft en Eindhoven — mogen elk jaar bewijs van inschrijving opvragen. Lever je dat niet binnen drie maanden aan, dan kan de verhuurder een opzeggingsprocedure starten.

Stop je met studeren of studeer je af, dan geldt een vaste termijn: je moet binnen zes maanden vertrekken. Die termijn is bedoeld als redelijke overgangsperiode, maar in steden als Amsterdam, Utrecht of Rotterdam — waar de wachtlijsten voor betaalbare kamers en studio's torenhoog zijn — is zes maanden vaak te kort om iets fatsoenlijks te vinden.

En hier komt het punt dat veel internationals mist: je hebt geen recht op vervangende huisvesting. De verhuurder is niet verplicht om je aan iets anders te helpen. Je staat er, juridisch gezien, alleen voor.

Daarnaast mag de vrijgekomen kamer niet zomaar worden omgezet naar een regulier huurcontract. De wet verplicht verhuurders om de woning weer aan een nieuwe student te verhuren. Dat is precies waarom het systeem bestaat: het voorkomt scheefwonen, waarbij afgestudeerden een studentenkamer blijven bezetten terwijl nieuwe studenten geen plek hebben.

Voor Nederlandse studenten is dit vaak al bekend terrein — ouders, vrienden of studieverenigingen waarschuwen ervoor. Internationals ondertekenen het contract vaak in een taal die niet hun moedertaal is, onder tijdsdruk vanuit het buitenland, zonder lokaal netwerk om de kleine lettertjes te checken.

Uit onderzoek van Nuffic blijkt dat ongeveer 25% van de internationale studenten vijf jaar na afstuderen nog in Nederland woont — een percentage dat al tien jaar stabiel is. Voor wie in Nederland wil blijven werken, betekent het einde van het campuscontract dus niet het einde van je verblijf, maar wel het moment waarop je huisvestingszekerheid abrupt wegvalt.

Dat heeft gevolgen. In een enquête onder 680 (oud-)studenten noemde 37% het gebrek aan betaalbare huisvesting als reden om Nederland na afstuderen te verlaten. Niet visa, niet salaris, niet taal — huisvesting. Dat cijfer zou je harder moeten raken dan het nu vaak doet, want het betekent dat een deel van het internationale talent dat Nederlandse bedrijven en universiteiten juist willen behouden, wegvalt door iets dat volledig te plannen was: een huurcontract met een ingebouwde deadline.

Er zijn wel wat uitzonderingen. Een tussenjaar of stoppen om medische redenen kan soms uitstel opleveren met de juiste documentatie. En als je samenwoont met een partner die nog wel student is, mogen jullie beiden blijven zolang die partner is ingeschreven. Maar dit zijn nauw afgebakende uitzonderingen, geen vangnet.

Sinds de Wet vaste huurcontracten van juli 2024 zijn tijdelijke huurcontracten voor studenten beperkt tot maximaal twee jaar, en alleen toegankelijk voor specifieke groepen — bijvoorbeeld wie van een andere gemeente of uit het buitenland komt. Na afloop worden deze contracten niet automatisch een campuscontract. Verleng je zo'n tijdelijk contract, dan wordt het juist een contract voor onbepaalde tijd met volledige huurbescherming.

Het campuscontract werkt precies omgekeerd: het is in principe voor onbepaalde tijd, zolang je student bent, met een harde exit zodra dat niet meer zo is. Dat maakt het voor verhuurders flexibeler dan een tijdelijk contract, en voor huurders juist minder voorspelbaar op de lange termijn.

Dit verschil is precies waar veel verwarring ontstaat. Studenten die het woord 'tijdelijk' associëren met een vaste einddatum, denken bij een campuscontract dat er geen einddatum is — en vergeten dat de einddatum simpelweg gekoppeld is aan hun eigen studieverloop in plaats van aan de kalender.

Ik ben geen advocaat en dit is geen juridisch advies, maar wat ik wel keer op keer zie werken: begin met zoeken naar vervolghuisvesting zodra je scriptie of laatste studiejaar in zicht komt, niet nadat je bent afgestudeerd. Zes maanden lijkt lang, maar in steden als Amsterdam en Utrecht verdwijnt die tijd snel tussen bezichtigingen, afwijzingen en documentatie die je als international extra moet aanleveren — BSN, inkomensverklaring, soms een Nederlandse borgsteller.

Check ook je huurcontract goed op het moment van tekenen. Staat er 'campuscontract' of wordt verwezen naar artikel 7:274d BW? Dan geldt deze regeling, ongeacht hoe de verhuurder het je heeft verkocht.

Bij House Hunter zien we in de meldingen die onze gebruikers ontvangen dat vervolgwoningen in de vrije sector — vooral in Rotterdam, Den Haag en Eindhoven — sneller beschikbaar komen dan je zou denken, als je maar op het juiste moment zoekt in plaats van pas wanneer de opzeggingstermijn al loopt. Wachten tot je de brief krijgt, is de duurste fout die je kunt maken.